Белыя стужкі

цяжка праходзяць
праз мой страўнік
простыя людзі
ў намаганні адхапіць
кавалак ад малітвы,
што анучай тырчыць
з маей правай вачніцы
губляюць ад злосці прытомнасць;

Малітва смярдзіць хлорам...

Колькі тыдняў таму
Пачуў за сцяной
Рытмічныя гукі
Драўлянага сэрца суседа...

Толькі б прачнуцца з морквай у зубах,
з крывею на вуснах...

Халодна, а побач чамусьці нікога;
Гарачую гуму з глыткі хапаю
збялелымі пальцамі.
Пахам гума нагадвае
стары хлявок,
дзе павесіўся камбайнер
разам з кароўкай,
дзе рахітычныя дзеткі
гулялі вяселле...

у роспачы
у пашане
у квецені птушкі няспешна скубуць мёртвы аўтамабіль,
скубуць і мяне - іх вабіць наш пах.

Колькі тыдняў таму можна было пачуць,
як натхнёна гвалтуюць
дзяўчыну лялькі;
з вачніц лялек наўсцяж прастору
аглядаюць чорныя пчолы,
чорныя зліплыя цельцы,
якіх прымусілі збіраць мазут.
Змажу мазутам похву сваёй дзяўчыны - больш, напэўна, не зацяжарыць.